Reklama

Arche Hotel

Podaruj innym cząsteczkę siebie

2018-05-09 10:54

Joanna Ferens
Edycja zamojsko-lubaczowska 19/2018, str. IV

Joanna Ferens
Jednym z oddającym krew jest ks. Adrian Borowski

W Szkole Podstawowej im. Zofii Krawieckiej w Majdanie Starym 29 kwietnia odbyła się jubileuszowa – bo już piąta – akcja poboru krwi. Podczas tych pięciu akcji oddano w tym miejscu ponad 120 litrów krwi

Kierownik biłgorajskiego Oddziału Polskiego Czerwonego Krzyża Edward Kurzyna podkreśla, że akcje w Majdanie Starym od początku cieszą się wielkim powodzeniem. – Rozpoczęliśmy akcję w Majdanie niespełna rok temu i jest to piękny łańcuszek dobrych serc, bo coraz więcej osób się w nią włącza. Bardzo nas to cieszy, bo to jest takie bezinteresowne pomaganie innym, którzy czekają na taką pomoc, która ratuje życie i zdrowie. Czekamy na następne akcje i następne jubileusze, aby pokazać tą dobrą stronę tego naszego wspólnego działania. Zachęcamy i prosimy o włączanie się do tego typu akcji, gdyż jest to wyjątkowa okazja do pomagania i staramy się takie okazje stwarzać, aby ludzie dobrego i otwartego serca mogli dzielić się tym, co najcenniejsze dla drugiego człowieka, który potrzebuje krwi lub leków krwiopochodnych – wskazał.

Sebastian Łysiak, kierownik Oddziału w Tomaszowie Lubelskim, Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Lublinie, w imieniu wszystkich pacjentów dziękował za bezinteresowne oddawanie krwi.

– Z mojej perspektywy akcje poboru krwi w Majdanie Starym są rewelacyjne i jest to miejsce, które rokuje bardzo dobrze, gdyż z akcji na akcję jest coraz więcej ludzi i choć teren nie jest mocno zaludniony, to dawców jest coraz więcej i robi się z tego jedna z większych akcji na Lubelszczyźnie. Ja w imieniu pacjentów, którzy trafiają do szpitali i potrzebują krwi, chciałbym bardzo gorąco podziękować wszystkim dawcom, gdyż nic nie zastąpi krwi, nikt nie wynalazł i zapewne jeszcze długo nie wynajdzie zamiennika, a dawca tą krew oddaje za darmo i bezinteresownie, dzieli się tym życiem z drugim człowiekiem. Bardzo dziękuję wszystkim, którzy wspierają nas w różnorodny sposób, zarówno materialnie, jak i duchowo – podkreslił.

Reklama

W akcji chętnie i z wielkim zaangażowaniem pomagają harcerki dwóch zastępów V Tarnogrodzkiej Drużyny Harcerskiej „Agape”, które na co dzień działają w Majdanie Starym. Tym razem dziewczęta postanowiły zbierać czekolady, które przekażą dzieciom z wioski dziecięcej i domu dziecka, o czym informuje przyboczna Alicja Nizio. – Jako harcerki zawsze z radością włączamy się w pomaganie podczas akcji poboru krwi, tym razem chciałyśmy też wesprzeć dzieci z domu dziecka. Bardzo się cieszę, że możemy pomóc dzieciom, które mają mniej od nas i jestem szczęśliwa, że ludzie chcą nam pomagać. Jestem dumna z tego, że jestem harcerką, ale także jestem dumna z tych wszystkich ludzi, którzy tutaj przychodzą i chcą nieść pomoc chorym i potrzebującym – wyraża swą radość Alicja Nizio.

Irena Szmołda, dyrektor szkoły w Majdanie Starym, podkreśla, że jej postawa jako dawcy krwi daje dobry przykład młodemu pokoleniu. – Oddaję krew od niedawna, gdyż wiem, że z racji wieku nie będzie mi to dane zbyt długo. Wiem, że krew jest bardzo potrzebna, dlatego tym bardziej się cieszę, że ten pomysł zorganizowania akcji u nas się tak bardzo sprawdził, gdyż zawsze są chętni. Jest to bardzo szlachetne i wartościowe, zarówno dla nas, bo robimy coś dobrego, jak i dla tych, którym pomagamy. My, jako nauczyciele i wychowawcy, jako że pracujemy z dziećmi i młodzieżą, musimy własnym przykładem potwierdzać wiarygodność takiego działania – wskazuje.

Jubileuszową akcję podsumował jej inicjator i organizator, a także honorowy dawca krwi ks. Adrian Borowski, który jednocześnie dziękował wszystkim za zaangażowanie i chęć niesienia pomocy. – To jest bardzo piękne, że ludzie w imię miłości bliźniego chcą podzielić się cząstką siebie – podzielić się swoją krwią. Minął rok, a więc automatycznie nasuwają się podsumowania. Piąta akcja, ponad sto litrów krwi – to bardzo budujące, kiedy widzę, jak akcja z jednej na drugą pięknie się rozrasta i przybywają nowi dawcy. Jestem bardzo zadowolony, że ta akcja cieszy się tak wielkim powodzeniem, dlatego dziękuję wszystkim, którzy biorą w niej udział, zarówno od strony organizacyjnej, jak i honorowo oddając krew. Mam nadzieję, że te akcje będą tutaj trwały jak najdłużej, abyśmy mogli wspólnie w ten sposób pomagać potrzebującym – podkreśla ks. Borowski.

Dodatkowo podczas akcji można było bezpłatnie wykonać komputerowe badanie wzroku, a każdy honorowy krwiodawca otrzymał na pamiątkę czerwoną koszulkę z napisem: „Podaruj innym cząsteczkę siebie”. Podczas kwietniowej akcji do punktu zgłosiły się 72 osoby, krew oddało 62, co daje prawie 28 litrów krwi. Harcerki zebrały ok. 100 czekolad, które będą radosną niespodzianką dla dzieci z domu dziecka i biłgorajskiej Wioski Dziecięcej SOS. Łącznie w ciągu minionego roku w Majdanie Starym zebrano 120 litrów tego cennego lekarstwa.

Akcja poboru krwi w Majdanie Starym organizowana jest przez parafię pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła, Szkołę Podstawową im. Zofii Krawieckiej oraz biłgorajski Oddział Polskiego Czerwonego Krzyża, patronatem medialnym objęło ją Katolickie Radio Zamość.

Tagi:
krwiodawstwo

1500 litrów krwi w Łukowej

2018-08-21 12:27

Joanna Ferens
Edycja zamojsko-lubaczowska 34/2018, str. II

Klub Honorowych Dawców Krwi im. ks. Marka Sobiłło w Łukowej zorganizował po raz 45. akcję poboru krwi, która odbyła się w sierpniu w Gimnazjum im. Pawła Adamca w Łukowej

Joanna Ferens
Dyrektor RCKiK w Lublinie Elżbieta Puacz i Halina Kozyra, której donacja przekroczyła 1500 litrów krwi oddane w Łukowej

Podczas akcji w Łukowej została przekroczona liczba 1500 litrów oddanej krwi. Osobą, której krew dopełniła tę ilość, była Halina Kozyra. W rozmowie nie ukrywała swojej radości z tego zaszczytu. – Jestem bardzo zadowolona i szczęśliwa, że wypadło akurat na mnie. Jestem również dumna z tego, że mogliśmy już tyle litrów krwi przekazać z naszej gminy. A ja oddaję krew już od dawna, bo jestem zdrowa i chcę pomóc ratować życie innych. Ponadto mam satysfakcję z tego, że z mojej krwi mogą korzystać potrzebujący – powiedziała.

Swoją obecnością sierpniową zbiórkę krwi zaszczyciła dyrektor Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Lublinie Elżbieta Puacz, która dziękowała wszystkim łukowskim krwiodawcom. – Mamy tu dziś niesamowite wydarzenie – 1500. litr krwi oddany w tej miejscowości i 100. litr w tym roku. To jest piękna rzecz, godna pokazania całemu światu. To, w jaki sposób ludzie się tutaj zorganizowali, to ewenement na skalę kraju. Jest to niesamowite i cudowne, a ja jestem wdzięczna wszystkim za to, że przychodzą, są i działają, że nie zniechęcają ich różne trudności, tylko zawsze można na nich liczyć – podkreśliła.

Dyrektor Puacz podkreślała, że krew jest szczególnie cenna i potrzebna w okresie wakacyjnym. – Wakacje to czas, gdy jest zwiększona migracja ludzi i ryzykownych zachowań. Mamy większą wypadkowość, są wypadki w rolnictwie czy zdarzenia drogowe. Ponadto mnóstwo jest wypadków z udziałem motocyklistów, rowerzystów i rolkarzy, którzy ignorują podstawowe zasady bezpieczeństwa, takie jak choćby nałożenie kasku. Niestety, problem jest również z upałami – operacje czy porody owocują dużymi krwotokami. Dlatego naszym celem jest zabezpieczenie w krew nie tylko mieszkańców województwa, ale także osób przebywających u nas na wakacjach. Musimy mieć zapasy krwi, w razie gdyby coś się stało, abyśmy mogli dostarczyć krew i preparaty krwiopochodne, gdyż nie możemy ich sobie z połączenia różnych związków wyprodukować, powstają tylko i wyłącznie z krwi ludzkiej. Dlatego krew i osocze są niezmiernie potrzebne – podkreśliła dyrektor Puacz.

Krwiodawcy w Łukowej są ewenementem, ponieważ zdecydowana ich większość ma rzadką grupę krwi. – Musimy pamiętać, że najlepszym dawcą jest osoba z grupą krwi 0 Rh-, bo każdy może taką krew przyjąć. Dlatego cieszę się podwójnie, bo mieszkańcy Łukowej mają w większości właśnie taką krew – 0 Rh-, przez co są bardzo dobrymi dawcami. Niestety, krew ma również swoją datę ważności. To 42 dni. Są to nasze ludzkie komórki i wiadomo, że ulegają rozkładowi. Przechowywanie w chłodniach powoduje, że możemy utrzymać ją właśnie tyle czasu. Ale osocze i płytki krwi to już jest kwestia zaledwie pięciu dni. Stąd widzimy, jak duże jest zapotrzebowanie. Dzięki Bogu w naszym Regionalnym Centrum w Lublinie krwi się nie niszczy. Jak widzimy, że kończy się jej ważność, to obdzwaniamy inne centra i przekazujemy krew tam, gdzie jej potrzebują. Mamy tzw. prawidłową politykę bezpieczeństwa krwi. Krwi nie możemy zamrozić, jedynie osocze. Wiemy, że to jest komórka, a gdy ją zamrozimy i rozmrozimy, to pęknie i się rozpadnie, dlatego są odpowiednie temperatury w chłodniach, w których krew przechowujemy. W takich samych temperaturach jest ona przewożona do szpitali, a dopiero tam jest ogrzewana do temperatury ciała ludzkiego, aby pacjent nie doznał szoku termicznego – wyjaśnia dyrektor.

W tegorocznych trzech akcjach zostało również oddane 100 litrów na 100-lecie odzyskania przez Polskę niepodległości.

– W tym roku wiele osób chce uczcić 100 lat wolności naszego narodu. Niektórzy jeżdżą na rowerach, sadzą drzewa, inni biegają, a my, jako klub, postanowiliśmy sobie, że oddamy sto litrów krwi na stulecie odzyskania niepodległości. Jednak znając naszych członków, wiem, że rok zamkniemy liczbą nawet ponad 200 litrów, gdyż już podczas tej akcji te 100 litrów zostało przekroczone, a ta zaszczytna donacja przypadła w udziale Agnieszce Solak. Gratuluję i dziękuję wszystkim, którym nie jest obojętny los drugiego człowieka – dziękował prezes Chmiel.

Podczas sierpniowej zbiórki krew oddało 78 osób, zaś zgłosiło się 97 dawców.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Ks. Ptasznik: dziś Jan Paweł II wzywałby nas do jedności

2018-10-15 13:46

rozmawiali Krzysztof Stępkowski i Małgorzata Muszańska / Warszawa (KAI)

– Niestety, wydaje mi się, że pontyfikat Jana Pawła II coraz bardziej idzie w zapomnienie. Osoba nie, ale pontyfikat tak – mówi w wywiadzie dla KAI ks. prałat Paweł Ptasznik z Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej. W przeddzień 40. rocznicy wyboru kard. Karola Wojtyły wspomina swoją pracę u boku św. Jana Pawła II i podkreśla konieczność refleksji nad Jego pontyfikatem.

Archiwum ks. Pawła Ptasznika
Ks. prał. Paweł Ptasznik na tle Pałacu Apostolskiego w Watykanie

Ks. Paweł Ptasznik: – Propozycja pracy w Sekcji Polskiej Sekretariatu Stanu przyszła z Watykanu. Było to rok po moim powrocie ze studiów w Rzymie. Była tak niespodziewana, że w pierwszej chwili zacząłem się głupio wymawiać, że seminarium, że klerycy, że dopiero co zacząłem... Ale – dzięki Bogu – kard. Franciszek zamknął kwestię jednym zdaniem: „Wiesz, nie możemy powiedzieć Ojcu Świętemu, że nie ma nikogo, kto by cię tu zastąpił...”. Nieustannie jestem mu za to zdanie wdzięczny. Wtedy dopiero dotarło do mnie, co znaczy ta propozycja i przyjąłem ją z radością.

Na czym miała polegać moja praca, tak do końca dowiedziałem się dopiero za kilka dni, gdy już przyjechałem do Watykanu. Wtedy ks. prał. Stanisław Ryłko, którego miałem zastąpić, wyjaśnił mi, że chodzi nie tylko o zajęcia związane z biurem Sekretariatu, ale przede wszystkim o bezpośrednią współpracę z Ojcem Świętym przy przygotowaniu tekstów, które wygłaszał albo przekazywał na piśmie w formie dokumentów czy książek. Miało to polegać na zapisywaniu tego, co Papież dyktował, i tłumaczeniu na język włoski. Szybko jednak okazało się, że Ojciec Święty oczekiwał również twórczego wkładu: zachęcał do rozmowy, do wyrażenia opinii, wątpliwości, sugestii.

- Praca w cieniu postaci tej miary, co Jan Paweł II wymagała przecież specjalnych predyspozycji? Czy towarzyszyła Księdzu trema? Jak wyglądał „zwykły” dzień pracy? Na czym polegała specyfika pracy w Sekcji Polskiej Sekretariatu Stanu w tym czasie?

- – Oczywiście, miałem tremę... W czasie studiów miałem kilkakrotnie okazję osobiście spotkać Ojca Świętego i mogłem spodziewać się, że zostanę przyjęty serdecznie. Tak też było od pierwszego dnia. Ale perspektywa pracy z człowiekiem tego formatu wykraczała poza wszelkie wyobrażenia... Jednak szybko przekonałem się, że Jan Paweł II ani na chwilę nie przytłaczał swoją wielkością. Był pełen życzliwości i prostoty.
Zwykle pracę w biurze zaczynałem ok. 8.30. Do Ojca Świętego chodziłem prawie każdego dnia przed 10.00. Pracowaliśmy w niewielkim gabinecie (w oknie tego pomieszczenia Papież ukazuje się na modlitwę Anioł Pański). Ojciec Święty przychodził zwykle po porannej medytacji na tarasie. Po krótkim przywitaniu zasiadaliśmy przy biurku i rozpoczynał dyktowanie. Widać było, że nosi już w sobie to, co chce powiedzieć. Skupiony, dyktował pełnymi zdaniami, w równym tempie pozwalającym na zapisanie bez trudności. Po każdym akapicie prosił, aby mu go przeczytać i kontynuował.
Nasza praca trwała zwykle nieco ponad godzinę. Potem Ojciec Święty podejmował zaplanowane na dany dzień spotkania i audiencje, a ja wracałem do swojego biura, aby jak najszybciej przetłumaczyć to, co zostało zapisane i przekazać innym sekcjom językowym.
Resztę czasu w biurze zajmowały rutynowe zajęcia w ramach kompetencji Sekretariatu Stanu: korespondencja, kontakty z biskupami, z nuncjaturą, z Ambasadą RP przy Stolicy Apostolskiej, przedstawicielami rządu i organizacji pozarządowych, spotkania.

- Papież przyjął niezwykle otwarty styl swej posługi. Był to najwnikliwiej śledzony pontyfikat w historii papiestwa. Od pierwszych dni posługi, aż do godziny śmierci, określanej czasem ostatniej encykliki. Skąd wypływała tak wielka otwartość i duchowa siła Jana Pawła II?

- – Ojciec Święty był wewnętrznie zjednoczony z Chrystusem i cały oddany ludziom. Jemu zależało na tym, by przyprowadzić do Chrystusa każdego człowieka. Wiedział, że jedynie dobrocią, otwartością, życzliwością może pociągnąć człowieka, zachęcić do drogi – często niełatwej – ku spotkaniu z Chrystusem. Kiedy trzeba było, nie unikał ojcowskiego napomnienia, ale o wiele częściej zachęcał, pokazywał perspektywy dobra, budził nadzieję, przekonywał o wspaniałości człowieka i godności, którą każdy może w sobie odkrywać, jeśli pozwoli światłu Ducha Świętego wydobyć Boży obraz i podobieństwo, jakie człowiek w sobie nosi od dnia stworzenia.
Wydaje mi się, że tajemnica popularności Jana Pawła II, tego, że przyciągał uwagę, tkwi w jego autentyczności. W każdej sytuacji był sobą, niczego nie ukrywał, ani nie udawał. Tak było również wtedy, gdy przyszła starość, choroba i cierpienie. On, przez swoją autentyczność, pozwalał nam uczestniczyć w swym przeżywaniu zjednoczenia z Chrystusem, zarówno w Jego chwale, jak i w Jego męce.

- Jak wyglądało ostatnie spotkanie z Janem Pawłem II? Czy duchowy kontakt z Janem Pawłem II wciąż trwa?

- – Po raz ostatni spotkałem się z Janem Pawłem II w dniu jego śmierci, około południa. Gdy wszedłem do jego pokoju, był tam już kard. Joseph Ratzinger. Ojciec Święty był świadomy, choć nie mógł mówić. Pomodliliśmy się chwilę razem, a potem abp Stanisław Dziwisz poprosił, aby nas Ojciec Święty pobłogosławił. Uklęknąłem przy łóżku, a on w milczeniu położył dłoń na mojej głowie i nakreślił znak krzyża na czole. Nigdy nie zapomnę tej chwili pożegnania.
Oczywiście, mój duchowy kontakt z Janem Pawłem wciąż trwa. Co dnia modlę się za jego wstawiennictwem, polecając mu swoje sprawy i sprawy innych ludzi. Kiedy pojawia się jakiś problem, proszę, żeby pomógł mi go rozwiązać. Wierzę, a czasem tego doświadczam, że tak, jak przed laty, tak i teraz, z życzliwością mi towarzyszy.

- Jak Ksiądz Prałat ocenia z perspektywy 13 lat jakie minęły od śmierci Jana Pawła II odbiór pontyfikatu? Czy dobrze wykorzystujemy jego owoce? Co należałoby zmienić w naszym podejściu do Jana Pawła II?

- – Niestety, wydaje mi się, że pontyfikat Jana Pawła II coraz bardziej idzie w zapomnienie. Osoba nie, ale pontyfikat tak... Powracamy jeszcze do wydarzeń, pielgrzymek, spotkań, anegdot, wzruszamy się może oglądając archiwalne nagrania, ale z nauczania w naszej świadomości pozostają tylko poszczególne frazy, hasła, apele – ważne, wciąż aktualne, ale jakby pozbawione całego kontekstu jego nauczania o Bogu, o człowieku, o świecie, ale też o powołaniu do świętości i o wymaganiach płynących z wiary, nadziei i miłości, które nadają konkretny kształt naszemu przeżywaniu chrześcijaństwa. Chyba trzeba częściej i głębiej sięgać do tego skarbca.

- W tym roku świętujemy stulecie niepodległości. Obchodom towarzyszy wiele inicjatyw, przedsięwzięć. Jak Ksiądz sądzi, co powiedziałby nam papież, gdyby żył na temat wolności, niepodległości?

- – Również w wymiarze społecznym i politycznym Jan Paweł II ma nam wiele do powiedzenia, począwszy od wyznania: „To jest moja Matka, ta Ojczyzna...”. No właśnie, widzieć w Ojczyźnie matkę. On wciąż przypomina, że ta matka wiele wycierpiała i dlatego należy się jej miłość szczególna. A miłość ta powinna przekładać się na wysiłek budowania, bo łatwo jest zniszczyć, trudniej odbudować.
Myślę, że dziś Ojciec Święty wzywałby nas, Polaków, przede wszystkim do jedności. On zawsze łączył, szukał tego, co wspólne w różnorodności, która sama w sobie też jest wartością i może ubogacać, o ile nie staje się źródłem niezgody. A dziś niezgody w naszym narodzie – i w Kościele również – jest za wiele.
Nie wiem, czy przeczucie, czy znajomość ducha polskiego dyktowały Janowi Pawłowi II słowa, jakimi żegnał się z Polską po ostatniej pielgrzymce, w 2002 roku: „Odjeżdżając, te trudne sprawy Ojczyzny chcę polecić Bożej Opatrzności i zachęcić wszystkich odpowiedzialnych za stan państwa do troski o dobro Rzeczypospolitej i jej obywateli. Niech zapanuje duch miłosierdzia, bratniej solidarności, zgody i współpracy oraz autentycznej troski o dobro naszej Ojczyzny”. Właśnie: zgody, współpracy i troski o dobro Ojczyzny.
***
Paweł Ptasznik (ur. 15 czerwca 1962 r. Węgrzcach Wielkich). Kierownik Sekcji Polskiej i Słowiańskiej Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej, bliski współpracownik Jana Pawła II, Benedykta XVI i Papieża Franciszka. Od 2007 r. rektor kościoła Św. Stanisława Biskupa Męczennika w Rzymie i duszpasterz polskiej emigracji w Wiecznym Mieście. Studiował w związanym z Papieską Akademią Teologiczną w Krakowie Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej. Święceń kapłańskich udzielił mu 17 maja 1987 r. w katedrze wawelskiej kardynał Franciszek Macharski.
W latach 1990–1994 studiował na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. W 1994 r. uzyskał doktorat z teologii dogmatycznej. W latach 1994–1995 pełnił funkcję ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej.
W 1996 r. został pracownikiem sekcji polskiej Sekretariatu Stanu, od 2001 r. jest odpowiedzialny za jej prace. Jest redaktorem m.in. serii „Dzieła zebrane Jana Pawła II” oraz watykański konsultant filmów „Jan Paweł II” oraz „Karol. Człowiek, który został papieżem”. Współscenarzysta filmu „Świadectwo”. W listopadzie 2009 r. został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

XXXVII Doroczna Wystawa Częstochowskiego Stowarzyszenia Plastyków im. Jerzego Dudy-Gracza

2018-10-16 12:07

Anna Wyszyńska

Aleksandra Frydel

Częstochowskie Stowarzyszenie Plastyków im. Jerzego Dudy-Gracza podsumowało kolejny rok pracy. Twórczy dorobek minionych 12 miesięcy można podziwiać w pawilonie wystawowym Muzeum Częstochowskiego w Parku im. S. Staszica w Częstochowie. Jest to 37. doroczna wystawa Stowarzyszenia.

Obecny na wernisażu wicewojewoda śląski Piotr Kołodziejczyk podkreślił, że osoby należące do Stowarzyszenia poświęcają prywatne, rodzinne chwile, aby malować wspaniałe obrazy ku radości odbiorców. Ich pracę określił jako artystyczną służbę i misję zawodową. Na wniosek prezes CSP im. Jerzego Dudy -Gracza Ewy Powroźnik, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego prof. Piotr Gliński przyznał cztery Honorowe Odznaczenia „Zasłużony dla Kultury Polskiej” , które wręczył wicewojewoda. Otrzymali je: Elżbieta Ginał, Gabriela Polaczek, Mira Woroniec-Simlat i Grzegorz Janus.

Zobacz zdjęcia: Wystawa częstochowskich plastyków

Jako wyraz uznania za twórczość i działalność społeczno-edukacyjną zarząd przyznał nagrody statutowe. Małgorzata Sętowska otrzymała nagrodę im. Janiny Plucińskiej za całokształt pracy twórczej. Natomiast honorowe nagrody zarządu wręczono: Halinie Osadnik, Barbarze Sendereckiej i Mirze Woroniec-Simlat. Nagrody za wieloletnią dobrą współpracę ze Stowarzyszeniem otrzymali: Mariola Matysek dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w Olsztynie i Anna Tarczyńska dyrektor Samorządowego Ośrodka Kultury i Sportu w Janowie.

Jak podkreśliła w rozmowie z „Niedzielą” prezes Ewa Powroźnik członkowie Stowarzyszenia nieustannie rozwijają swoje umiejętności i zamiłowanie do sztuki, biorą udział w plenerach malarskich, warsztatach plastycznych, współpracują też z ośrodkami edukacyjnymi na rzecz dzieci i osób niepełnosprawnych. Są też osoby, które po przejściu na emeryturę podejmują studia plastyczne. Aż 17 członków Stowarzyszenia miało w minionym roku indywidualne wystawy prac, szerokie grono wzięło udział w 18 wystawach zbiorowych.

Zarząd Stowarzyszenia zorganizował w 2018 r. dwa plenery malarskie: zimowy w Złotym Potoku i letni w Ogrodzieńcu. Aktywność członków Stowarzyszenia widoczna była w akcjach organizowanych na rzecz miasta i regionu. Były to m.in. Piknik Rodzinny Podmiotów Ekonomii Społecznej w Częstochowie, Festyn Rodzinny „Ogrody Plebańskie” w podczęstochowskim Olsztynie, Piknik Rodzinny Szkoły Podstawowej nr 29 w Częstochowie. Z inicjatywy zarządu prowadzona jest szeroka działalność charytatywna. Prace artystów przekazywane są na liczne aukcje, których celem jest udzielenie pomocy – w tym roku przekazano na ten cel 45 prac.

Doroczna wystawa, na której swoje prace prezentuje 66 twórców będzie czynna do 23 października br., a przed Stowarzyszeniem kolejny, intensywny rok pracy twórczej, pogłębiania wiedzy i zdobywania nowych doświadczeń.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem